ابياتى كه در اين كتاب به كار رفته ، اعمّ از فارسى و عربى ، اغلب لطيف و شيوا و بليغ و مناسب با مقام و حال سخن است . رك : 111 / 5 و 6 ، 112 / 5 و 6 و 9 و 10 ، 113 / 4 و 5 ، 124 / 3 و 4 . از نكات جالب نظر و دقّت در اين اشعار يكى آنكه نويسنده به هيچ روى ميان اشعار فارسى و عربى فرق ننهاده و به همان اندازه كه بنقل اشعار فارسى راغب بوده ، به آوردن ابيات عربى نيز إصرار و ولع تمام داشته است . د ديگر آنكه اشعار فارسى از سه بيت متوالى تجاوز نمىكند ، رك : 49 / 1 - 6 ، 50 / 1 - 6 ، و حال آنكه ابيات عربى به هفت بيت پياپى نيز بالغ مىشود . رك : 46 / 1 - 10 و 47 / 1 - 4 . سديگر آنكه ابيات و مصاريع كتاب جز در يك مورد تكرار نشده است . رك : 55 / 1 ، 70 / 1 و 2 . چهارم آنكه درآوردن اشعار عربى و فارسى گاه جانب اعتدال را فرو گذاشته و راه افراط پيموده و بسخن خود سخن رنگ تكلّف بخشيده است . رك : 79 / 5 و 7 و 8 و 10 و 11 ، 80 / 1 و 2 و 5 و 6 ، 109 / 4 و 6 و 7 و 11 . مؤلّف را در انتخاب و التقاط اشعار عربى و فارسى بشاعران بسيارى نظر بوده است كه نگارنده با تتبّع فراوان در كتب دواوين و ادب عرب و فارسى بنام قريب به چهل تن از گويندگان اشعار عربى و سيزده تن از سرايندگان اشعار فارسى دست يافته و در « حواشى و تعليقات » بدان تصريح كرده است . برخى از شاعران عرب‌زبان كه شعر آنان در اين كتاب آمده است ، عبارتند از : ابن الرّومى ، ابن نباتة السّعدى ، ابو بكر الخوارزمى ، ابو تمّام ، ابو الحسن علىّ بن محمّد الصّليحى ، ابو العلاء المعرّى ، ابو الفتح البستى ، ابو فراس الحمدانى ، ابو الفرج بن ميسرة ، ابو الفضل عبيد اللّه الميكالى ، ابو المظفّر الأبيوردىّ ، ابو نواس ، اعشى قيس ، أوس بن حجر بن عتّاب ، بحترى ، بديع الزّمان الهمدانى ، تأبّط -